Taniec współczesny powstał już na przełomie XIX i XX wieku. Jest to gałąź tańca klasycznego, pozbawiona jednak sztywnych zasad. Obecnie opiera się również na wielu różnych tańcach (m.in. opisywanym wyżej tańcu nowoczesnym czy tańcu towarzyskim). Niezwykle ważne jest tutaj stworzenie jakiejś historii (opowiadania) oraz przekazanie konkretnych emocji przez tancerza. Często w tańcu współczesnym pojawiają się elementy akrobatyki.

Ta forma tańca nie jest tak popularna, jak opisywane wyżej. W Polsce aktywnie dąży się do zainteresowania tańcem współczesnym jak największego grona osób. Istnieje wiele szkół, gdzie można nauczyć się tego stylu. Organizowane są konkursy, przeglądy, a nawet Międzynarodowa Konferencja Tańca Współczesnego. Każde z tych działań umożliwia jeszcze lepsze poznanie gatunku, m.in. przez spotkania z zagranicznymi gośćmi i grupami tanecznymi.

O ile więc mamy możliwość, by rezygnować z nauki tańca współczesnego czy nowoczesnego, myślę, że warto chociaż zapoznać się z innymi propozycjami tanecznymi. Niewątpliwie przecież dzięki obserwacji historii zaprezentowanej w tańcu współczesnym można rozwinąć swoją wyobraźnię, pobudzić kreatywność i – po prostu – inaczej spędzić swój wolny czas.